Prostytucja

Prostytucja = świadczenie usług seksualnych w zamian za korzyści majątkowe. Prostytucja nie jest karalna. Karalne jest zmuszanie do uprawiania prostytucji:

Art. 203. Kto, przemocą, groźbą bezprawną, podstępem lub wykorzystując stosunek zależności lub krytyczne położenie, doprowadza inną osobę do uprawiania prostytucji,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Stręczycielstwo = nakłanianie do uprawiania prostytucji. Od zmuszania penalizowanego w art. 203 różni się tym, że jest wykonywane jedynie poprzez środki intelektualnej perswazji bez użycia elementu siły czy podstępu. Sprawca działać musi w zamiarze bezpośrednim w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla siebie lub innej osoby z wyłączeniem osoby nakłanianej. Ta bowiem jest tu ofiarą, a nie beneficjantem.

Kuplerstwo = ułatwianie prostytucji, oznacza podejmowanie w celu uzyskania korzyści majątkowej wszelkich czynności, które obiektywnie są w stanie stworzyć sprzyjające warunki dla uprawiania procederu.

Przedmiotowo są to czynności identyczne z opisanymi w ramach formuły pomocnictwa (art. 18 § 3 k.k.).

Ułatwianie prostytucji musi mieć charakter działań permanentnych, przez co kuplerstwo zyskuje formę przestępstwa o wieloczynowo określonych znamionach. Dla jego bytu nie wystarcza akt jednorazowego ułatwienia

Sutenerstwo = czerpanie korzyści majątkowej z uprawiania prostytucji przez inną osobę.

Sutenerstwo jest przestępstwem o wieloczynowo określonych znamionach, a więc wymaga ciągłości działania tj. powtarzającego się i pozostającego w łączności czasowej i przedmiotowej przyjmowania korzyści. Sutenerstwo w odniesieniu do kilku prostytutek nie powoduje rzeczywistego zbiegu przestępstw, lecz może wpłynąć na wymiar kary. Jest ono bowiem procederem, a nie aktem jednorazowym.

Art. 204.  § 1. Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nakłania inną osobę do uprawiania prostytucji lub jej to ułatwia,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Karze określonej w § 1 podlega, kto czerpie korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez inną osobę.

§ 3. Jeżeli osoba określona w § 1 lub 2 jest małoletnim, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 4. Karze określonej w § 3 podlega, kto zwabia lub uprowadza inną osobę w celu uprawiania prostytucji za granicą.

Zob. w Kodeksie Karnym

Zob. na Forum

Linki sponsorowane

KANCELARIA PRAWNA ul. Grunwaldzka 38A/6, Poznań tel. (061) 86-888-48 info@matysiak-kancelaria.pl www.matysiak-kancelaria.pl

Bezprawne pozbawienie wolności

Art. 189 k.k.: § 1. Kto pozbawia człowieka wolności podlega karze pozbawienia wolności od

3 miesięcy do lat 5.

Przestępstwo z art. 189 k.k. polega na podejmowaniu przez sprawcę takich działań, które pozbawiają człowieka możliwości swobodnego wyboru miejsca pobytu. Jest to np. zamknięcie człowieka w pomieszczeniu, związanie go, zainstalowanie przeszkód uniemożliwiających wydostanie się z określonego miejsca. Przestępstwo może być też popełnione przez zaniechanie (np. kierowca nie zatrzymuje samochodu, pozbawiając w ten sposób wolności podwożonego przez siebie znajomego, który posprzeczawszy się z nim oświadczył, że chce wysiąść.). Nie jest wymagany żaden minimalny okres pozbawienia wolności.

Przestępstwo z art. 189 k.k. można popełnić tylko umyślnie (zamiar bezpośredni lub ewentualny)

Pozbawienie wolności przez lekkomyślność lub niedbalstwo nie jest przestępstwem, chyba że wynika z niedopełnienia obowiązków lub przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza publicznego i wyrządza pokrzywdzonemu istotną szkodę (art. 231 § 3 k.k.),ale jest karane z innej kwalifikacji prawnej.

Jest to przestępstwo trwałe, dokonane jest z chwilą pozbawienia wolności pokrzywdzonego i trwa do czasu jego uwolnienia.

Kwalifikowany typ pozbawienia wolności przewiduje art. 189 § 2 Kk. Okoliczności tworzące typ kwalifikowany objęte być muszą winą umyślną (zamiar bezp. lub ew.- tak uważa większość doktryny) Ma on miejsce wtedy, gdy pozbawienie wolności trwało dłużej niż 7 dni, lub łączyło się ze szczególnym udręczeniem. Poprzez szczególne udręczenie należy rozumieć takie zachowanie się sprawcy, które wykracza poza zakres niezbędny do zatrzymania ofiary w określonym miejscu i służy wyrządzeniu jej dodatkowych cierpień fizycznych lub psychicznych, np. bicie, znieważanie, głodzenie, zamknięcie w ciemnej piwnicy, etc.

Zob. w Kodeksie Karnym

Zob. na Forum

Linki sponsorowane

KANCELARIA PRAWNA ul. Grunwaldzka 38A/6, Poznań tel. (061) 86-888-48 info@matysiak-kancelaria.pl www.matysiak-kancelaria.pl

Oszustwo ubezpieczeniowe

Art. 298. KK: § 1. Kto, w celu uzyskania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia powoduje zdarzenie będące podstawą do wypłaty takiego odszkodowania, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Nie podlega karze, kto przed wszczęciem postępowania karnego dobrowolnie zapobiegł

wypłacie odszkodowania.

Oszustwo ubezpieczeniowe polega na spowodowaniu zdarzenia będącego podstawą do wypłaty odszkodowania tj. podejmowaniu wszelkich działań lub zaniechań prowadzących do powstania takiej sytuacji (wypadku), od której powstania uzależniona jest wypłata odszkodowania. W szczególności może ona polegać na porzuceniu ubezpieczonego pojazdu, zniszczeniu pojazdu, zniszczeniu lub uszkodzeniu ubezpieczonego mienia, spowodowaniu pożaru, w wyniku których dojdzie do powstania szkody w ubezpieczonym mieniu. Zdarzenie o którym mowa w art. 298 KK jest odpowiednikiem wyrażenia "wypadek" użytego w art.805 Kodeksu cywilnego. Przez wypadek rozumie się objęte umową ubezpieczeniową "zdarzenie losowe" przyszłe i niepewne pod względem samego wystąpienia zdarzenia, jak też jego skutków. Generalnie sprawca może odpowiadać tylko za spowodowanie takiego zdarzenia.

Zdaniem J. Skorupki w art. 298 § 1 KK nie chodzi tylko o spowodowanie takiego zdarzenia, które zostało przewidziane w umowie ubezpieczenia i którego zajście powoduje odpowiedzialność odszkodowawczą ubezpieczyciela - ale też każdego innego zdarzenia, które jest podstawą wypłaty odszkodowania.  

Oszustwo z tego przepisu będzie zachodzić zarówno wtedy, gdy sprawca zażąda wypłaty odszkodowania z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia, powołując się na wypadek, który miał miejsce, ale nie miał cech wypadku losowego, jak i wtedy, gdy sprawca, domagając się wypłaty odszkodowania za rzeczywiście zaistniały wypadek, niezgodnie z prawdą określi wysokość powstałej szkody, domagając się zawyżonego roszczenia. Czyny polegające na działaniu sprawcy oszustwa ubezpieczeniowego będą zatem podstawą wypłaty odszkodowania. Czyn opisany w art. 298 § 1 KK może być spowodowany zarówno przez osobę, która jest stroną umowy ubezpieczenia (ubezpieczający, ubezpieczony), jak i przez inną osobę, byleby sprawca działał w celu uzyskania odszkodowania

Przestępstwo z art. 298 KK może być popełnione tylko umyślnie w postaci zamiaru bezpośredniego. Jest to przestępstwo kierunkowe, ponieważ sprawca działa w celu uzyskania odszkodowania. W przeciwieństwie do oszustwa z art. 286 KK przestępstwo przewidziane w art. 298 KK jest dokonane bez względu na to czy do wypłaty odszkodowania doszło czy nie.

Zob. w Kodeksie Karnym

Zob. na Forum

Linki sponsorowane

KANCELARIA PRAWNA ul. Grunwaldzka 38A/6, Poznań tel. (061) 86-888-48 info@matysiak-kancelaria.pl www.matysiak-kancelaria.pl

Oszustwo kredytowe

Art. 297.  § 1. Kto, w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, od banku lub jednostki organizacyjnej prowadzącej podobną działalność gospodarczą na podstawie ustawy albo od organu lub instytucji dysponujących środkami publicznymi - kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia, gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, elektronicznego instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego, przedkłada podrobiony, przerobiony, poświadczający nieprawdę albo nierzetelny dokument albo nierzetelne, pisemne oświadczenie dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto wbrew ciążącemu obowiązkowi, nie powiadamia właściwego podmiotu o powstaniu sytuacji mogącej mieć wpływ na wstrzymanie albo ograniczenie wysokości udzielonego wsparcia finansowego, określonego w § 1, lub zamówienia publicznego albo na możliwość dalszego korzystania z elektronicznego instrumentu płatniczego.

§ 3. Nie podlega karze, kto przed wszczęciem postępowania karnego dobrowolnie zapobiegł wykorzystaniu wsparcia finansowego lub instrumentu płatniczego, określonych w § 1, zrezygnował z dotacji lub zamówienia publicznego albo zaspokoił roszczenia pokrzywdzonego.

Artykuł 297 kodeksu karnego chroni takie instrumenty systemu gospodarczego jak: kredyt, pożyczka bankowa, gwarancja kredytowa, dotacja, zamówienia publiczne, akredytywa, poręczenie bankowe oraz elektroniczne instrumenty płatnicze. Z uwagi na podobieństwo do przestępstwa oszustwa z art. 286 § 1 kodeksu karnego, zachowania opisane w art. 297 § 1 kodeksu karnego określa się mianem oszustwa kredytowego, dotacyjnego, subwencyjnego oraz związanego z uzyskaniem zamówienia publicznego.

Istota oszustwa kredytowego (dotacyjnego) polega na przedłożeniu przez sprawcę określonych dokumentów (fałszywych lub stwierdzających nieprawdę) lub nierzetelnych pisemnych oświadczeń, które mają istotne znaczenie dla udzielenia kredytu, pożyczki bankowej, gwarancji kredytowej, dotacji lub zamówienia publicznego. Wyliczenie to ma charakter zamknięty. Jakiekolwiek inne, nieuczciwe praktyki zmierzające do uzyskania wymienionych wyżej środków finansowych nie stanowią przestępstwa z art. 297 § 1 kodeksu karnego.

W ujęciu art.297§1 oszustwo jest przestępstwem umyślnym o charakterze kierunkowym. Sprawca musi wiedzieć, że przedkłada fałszywe lub poświadczające nieprawdę dokumenty, lub złożyć nierzetelne oświadczenie w celu uzyskania pożyczki bankowej, kredytu lub innego świadczenia.

§3 przewiduje klauzulę niekaralności sprawcy, który po popełnieniu przestępstwa, a przed wszczęciem postępowania karnego dobrowolnie zapobiegł wykorzystaniu kredytu, pożyczki bankowej, gwarancji kredytowej, subwencji lub zamówienia publicznego albo zaspokoił roszczenia pokrzywdzonego. Znamię "zapobiegł wykorzystaniu" oznacza niepodjęcie przyznanej pożyczki lub kredytu albo jego zwrot przed wykorzystaniem, niewykorzystanie udzielonej gwarancji kredytowej lub subwencji, zwrot dotacji albo rezygnację z przyznanego instrumentu płatniczego. Jeśli chodzi o zaspokojenie roszczeń pokrzywdzonego to jest to możliwe wtedy, gdy nastąpiła choćby częściowa realizacja tych roszczeń i sprawca dobrowolnie je zwrócił lub spłaca. Klauzula niekaralności nie obejmuje sfałszowania przez sprawcę dokumentu dla realizacji celów okr. w §1. Zachowanie to bowiem nie usuwa kryminalnej zawartości fałszerstwa dokumentu ani nie jest czynnym żalem w odniesieniu do tego przestępstwa.

Zob. w Kodeksie Karnym

Zob. na Forum

Linki sponsorowane

KANCELARIA PRAWNA ul. Grunwaldzka 38A/6, Poznań tel. (061) 86-888-48 info@matysiak-kancelaria.pl www.matysiak-kancelaria.pl

Oszustwo komputerowe

Art. 287. KK:

§ l. Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub wyrządzenia innej osobie szkody, bez upoważnienia, wpływa na automatyczne przetwarzanie, gromadzenie lub przekazywanie danych informatycznych lub zmienia, usuwa albo wprowadza nowy zapis danych informatycznych, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5

§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 3. Jeżeli oszustwo popełniono na szkodę osoby najbliższej, ściganie następuje na wniosek

pokrzywdzonego.

Oszustwo komputerowe polega na opisanym powyżej wpływie na komputerowe zapisy informacji (np. włamanie się do sieci komputerowej banku i spowodowanie przelewu określonej kwoty na rachunek sprawcy). Czyn musi być popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub wyrządzenia innej osobie szkody (zamiar bezpośredni). W przeciwieństwie do "zwykłego" oszustwa w tym przypadku nie musi dojść do skutku w postaci powstania jakichkolwiek przesunięć majątkowych tj. mamy do czynienia z dokonaniem, a nie usiłowaniem, gdy np. sprawca włamie się do sieci bankowej i dokona zapisów, ale nie uda mu się doprowadzić do przelewu pieniędzy ze względu na podanie złego numeru rachunku. Karane jest "bezinteresowne" działanie w celu wyrządzenia komuś szkody bez uzyskania korzyści dla kogokolwiek (np. zablokowanie funkcjonowania sklepu internetowego).

Sprawcą oszustwa komputerowego może być każdy. Od strony podmiotowej jest to przestępstwo umyślne kierunkowe, ponieważ wymaga, aby sprawca działał "w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub wyrządzenia innej osobie szkody"

Spowodowanie skutku w postaci osiągnięcia przez sprawcę korzyści majątkowej lub wyrządzenia szkody innej osobie pozostaje poza zakresem ustawowych znamion oszustwa komputerowego, przesądzając o formalnym jego charakterze.

Zob. w Kodeksie Karnym

Zob. na Forum

Linki sponsorowane

KANCELARIA PRAWNA ul. Grunwaldzka 38A/6, Poznań tel. (061) 86-888-48 info@matysiak-kancelaria.pl www.matysiak-kancelaria.pl

Zawieszenie kary – okres próby

Okres próby – zawieszenie kary pozbawienia wolności

Art. 70. 

§ 1. Zawieszenie wykonania kary następuje na okres próby, który biegnie od uprawomocnienia się orzeczenia i wynosi:

1) od 2 do 5 lat - w wypadku warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności,

2) od 1 roku do 3 lat - w wypadku warunkowego zawieszenia wykonania grzywny lub kary ograniczenia wolności.

§ 2. W wypadku zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec sprawcy młodocianego lub określonego w art. 64 § 2 (recydywisty), okres próby wynosi od 3 do 5 lat.

Ustalając wymiar okresu próby w konkretnej sprawie, należy przede wszystkim kierować się prognozą kryminologiczną wobec sprawcy, w szczególności oceną niezbędnego czasu oddziaływania na sprawcę w ramach próby, biorąc pod uwagę zastosowany dozór i pamiętając, ze celem warunkowego zawieszenia jest wykonanie obowiązków próby oraz zapobieżenie powrotowi sprawcy do przestępstwa.

W stosunku do sprawcy współpracującego z organami ścigania i ujawniającego wobec nich pewne informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz okoliczności dotyczących tego przestępstwa albo okoliczności nieznanych im dotychczas a dotyczących przestępstwa zagrożonego karą powyżej 5 lat pozbawienia wolności (art. 60 § 3 i 4 k.k.); okres ten wynosi od 2 lat (względnie 3 lat, gdy chodzi o sprawców wymienionych w § 2 ) do 10 lat (art. 60 § 5 k.k.). Takie ustalenie granic okresu próby wynika z art. 60 § 5 k.k., stanowiącego lex specialis w stosunku do art. 70, który nie określa dolnego, a jedynie górny pułap okresu próby.

Zob. w Kodeksie Karnym

Zob. na Forum

Linki sponsorowane

KANCELARIA PRAWNA ul. Grunwaldzka 38A/6, Poznań tel. (061) 86-888-48 info@matysiak-kancelaria.pl www.matysiak-kancelaria.pl

Naprawienie szkody

Obowiązek naprawienia szkody jako środek karny.

Art. 46. KK § 1. W razie skazania za przestępstwo spowodowania śmierci, ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia, przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji lub przestępstwo przeciwko środowisku, mieniu lub obrotowi gospodarczemu, sąd, na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej, orzeka obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody w całości albo w części; przepisów prawa cywilnego o przedawnieniu roszczenia oraz możliwości zasądzenia renty nie stosuje się.

§ 2. Zamiast obowiązku określonego w § 1 sąd może orzec na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę w celu zadośćuczynienia za ciężki uszczerbek na zdrowiu, naruszenie czynności narządu ciała, rozstrój zdrowia, a także za doznaną krzywdę

Niezbędnym warunkiem do orzeczenia obowiązku naprawienia szkody jako środka karnego jest skazanie za wymienione w art. 46 § 1 KK. przestępstwo. Z regulacji tego przepisu wynika, iż może to być zarówno przestępstwo umyślne, jak i nieumyślne. Do orzeczenia obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 KK nie wystarczy skazanie za jakiekolwiek przestępstwo wymienione w tym przepisie, lecz nadto musi to być przestępstwo popełnione
na szkodę osoby mającej wobec skazanego roszczenie o naprawienie szkody wynikającej z tego przestępstwa, czyli pokrzywdzonej przez przestępstwo, za które sprawca został skazany. Drugim warunkiem orzeczenia tego środka jest wniosek pokrzywdzonego lub osoby uprawnionej. Prokurator może złożyć wniosek określony w art. 46 § 1 KK tylko w wypadku śmierci pokrzywdzonego gdy brak osób bliskich lub gdy ich nie ujawniono.

W wypadku skazania za przestępstwo określone w art. 46 § 1 KK oraz złożenia wniosku przez pokrzywdzonego sąd zobowiązany jest orzec obowiązek naprawienia szkody. Oznacza to, że sąd nie może odmówić orzeczenia obowiązku naprawienia szkody, jeżeli złożono wniosek, a szkoda została określona i udowodniona.

Zob. w Kodeksie Karnym

Zob. na Forum

Linki sponsorowane

KANCELARIA PRAWNA ul. Grunwaldzka 38A/6, Poznań tel. (061) 86-888-48 info@matysiak-kancelaria.pl www.matysiak-kancelaria.pl